Özgür Mutlu Olmak: Hayatın İçinden Bir Yazarın Hikâyesi
Özgür Mutlu Olmak
Yazar: Özgür Mutlu
Bir insanın adını bilmek, onu tanımaya yetmez.
Adımız nüfus kâğıdımızda birkaç kelimeden ibarettir. Oysa insan dediğimiz şey; yaşadıkları, sustukları, kaybettikleri, sevdikleri, vazgeçemedikleri ve ardında bırakmaya çalıştıklarıyla oluşur.
Bu yüzden “Özgür Mutlu kimdir?” sorusuna birkaç cümlelik bir biyografiyle cevap vermek bana hiçbir zaman yeterli gelmedi.
Çünkü benim için Özgür Mutlu olmak, yalnızca bir isim taşımak değildir.
Bir ömür boyunca kendini aramaktır.
Bazen kalabalıkların içerisinde yalnız kalmak, bazen herkes sustuğunda konuşmak, bazen de söyleyecek yüzlerce sözün varken susmayı tercih etmektir.
Hayatı yalnızca yaşamak değil, onu anlamaya çalışmaktır.
İnsanları gözlemlemek, memleketi anlamak, geçmişi sorgulamak, geleceği düşünmek ve bütün bunları kelimelerin arasında yeniden kurmaktır.
Ben yazarken çoğu zaman yalnızca bir olay anlatmıyorum.
Bir insanı anlatıyorum.
Bir sokağı…
Bir memleketi…
Bir acıyı…
Bir özlemi…
Bazen de kendi içimde yıllarca taşıdığım ve kimseye söyleyemediğim bir cümleyi.
Çünkü bazı sözler konuşularak anlatılamaz.
Yazılması gerekir.
Kelimelerle Kurulan Bir Dünya
Yazarlık benim için yalnızca güzel cümleler kurmak değildir.
İnsanın gördüğünü, hissettiğini ve düşündüğünü olduğu gibi ortaya koyabilmesidir.
Bazen rahatsız etmeyi göze almaktır.
Bazen herkesin baktığı ama kimsenin görmek istemediği bir yere işaret etmektir.
Bazen bir toplumun yarasına dokunmak, bazen geçmişte unutulmuş bir insanın hikâyesini yeniden hatırlatmaktır.
Yazdığım yazılarda hayatın farklı taraflarına yönelmemin nedeni de budur.
Toplumsal meselelerden tarihe, ekonomiden insan ilişkilerine, yaşanmış hikâyelerden şiire kadar uzanan geniş bir alan benim için aslında aynı soruya çıkar:
İnsan neden böyle?
İnsan neden sever?
Neden terk eder?
Neden ihanet eder?
Neden mücadele eder?
Neden bazen susar?
Ve neden bütün kayıplarına rağmen yeniden umut etmeye devam eder?
Belki de yıllardır yazdığım bütün metinlerin görünmeyen ortak noktası budur.
İnsanı anlamaya çalışmak.
Şiir Başka Bir Yerdir
Fakat şiirin benim dünyamdaki yeri biraz daha farklıdır.
Bir makalede düşüncelerimi anlatabilirim.
Bir hikâyede bir hayat kurabilirim.
Bir romanda başka insanların kaderlerini yazabilirim.
Ama şiirde insan çoğu zaman kendisinden kaçamaz.
Şiir daha çıplaktır.
Daha savunmasızdır.
Bazen tek bir dize, sayfalarca yazının anlatamadığını anlatabilir.
Bu nedenle şiirlerimde hayat, ölüm, zaman, yalnızlık, insan, kader, mücadele ve geçmiş sık sık karşıma çıkar.
“Ne Zaman Ölmeli İnsan?” diye sorarken mesele yalnızca ölüm değildir.
Asıl mesele nasıl yaşadığımızdır.
İnsan gerçekten ne zaman ölür?
Kalbi durduğunda mı?
Umudu bittiğinde mi?
Sevdiği son insanı kaybettiğinde mi?
Yoksa dünyada kendisinden hiçbir iz kalmadığını düşündüğü gün mü?
Bu soruların kesin cevapları yok.
Belki şiirin güzelliği de tam burada başlıyor.
Cevap vermek yerine insanın içine bir soru bırakıyor.
Namlunun Ucunda Hayat
“Namlunun Ucunda Hayat” ise hayatla ölüm arasındaki o ince çizgiye bakar.
İnsan çoğu zaman hayatın ne kadar kırılgan olduğunu unutuyor.
Planlar yapıyoruz.
Yıllar sonrasını düşünüyoruz.
Biriktiriyoruz.
Kızıyoruz.
Küsüyoruz.
Affetmiyoruz.
Sonra bazen tek bir saniye bütün hesapları değiştirebiliyor.
Hayatın trajedisi biraz da burada.
İnsan sonsuza kadar yaşayacakmış gibi kavga ediyor ama aslında ne kadar zamanı olduğunu bilmiyor.
Belki bu yüzden yazmak benim için aynı zamanda zamana karşı küçük bir mücadele.
İnsan gider.
Kelimeler bazen kalır.
Zamanın Ötesinde Bir Yer
“Zamanın Ötesinde Bir Yer” ise başka bir arayışın şiiridir.
İnsanın dünyadan yorulduğu anlarda zihninde kurduğu o sessiz yere doğru yapılan bir yolculuk…
Saatlerin olmadığı,
geçmişin insanı takip etmediği,
geleceğin korkutmadığı,
insanın yalnızca kendisi olabildiği bir yer.
Belki gerçekte böyle bir yer hiç yok.
Ama insanın hayatta kalabilmesi için bazen olmadığına inandığı şeyleri bile hayal etmesi gerekir.
Çünkü insan yalnızca gerçeklerle yaşamaz.
Umutlarla da yaşar.
Hayallerle de.
Hatıralarla da.
Dünya Bir Ağaç Gibidir
Bir başka düşüncemde dünyayı büyük bir ağaca benzetmiştim.
Bizler ise onun yapraklarıyız.
Her yaprağın bir baharı vardır.
Bir yazı vardır.
Sonra mutlaka bir sonbaharı gelir.
Kimi yaprak erken düşer.
Kimi uzun süre dalında kalır.
Ama hiçbir yaprak ağacın tamamı değildir.
İnsan da böyledir.
Dünyanın merkezinde olduğumuzu sanıyoruz.
Oysa bizden önce milyonlarca insan yaşadı.
Bizden sonra da yaşayacaklar.
Bize düşen, dalımızdan ayrılmadan önce nasıl bir iz bıraktığımızdır.
Benim için yazmak biraz da bu izin peşinden gitmektir.
Ben Kimim?
Kendimi yalnızca “yazar” kelimesinin içerisine hapsetmek istemiyorum.
Şair dediğinizde başka bir yanım eksik kalıyor.
Gazeteci dediğinizde başka bir tarafım görünmüyor.
Köşe yazarı dediğinizde hikâyelerim dışarıda kalıyor.
Bu yüzden kendimi en çok yazan bir insan olarak görüyorum.
Bazen şiir yazarım.
Bazen bir memleket meselesinin peşinden giderim.
Bazen geçmişte kalmış bir olayın kapısını açarım.
Bazen insanların konuşmaya çekindiği konuların üzerine giderim.
Bazen de hiçbir toplumsal meseleyi düşünmeden yalnızca insanın içine dönerim.
Çünkü yazının tek bir yolu yoktur.
Hayatın olmadığı gibi.
Özgür Mutlu Olmak
Özgür Mutlu olmak kusursuz olmak değildir.
Yanlışlar yapmak,
bazı insanlara fazla inanmak,
bazen kaybetmek,
bazen yeniden başlamak,
bazen çok güçlü görünürken aslında içeride büyük savaşlar vermektir.
Ama bütün bunların arasında insanın kendi sesini kaybetmemesidir.
Benim için mesele herkes tarafından sevilmek de değildir.
Bir insanın yazdığı her şeyi herkes severse, muhtemelen hiçbir gerçek yaraya dokunmamıştır.
Ben yazdığım bir cümlenin bir insanın zihninde soru oluşturmasını daha değerli buluyorum.
Bir şiirin yıllar sonra yeniden okunmasını…
Bir hikâyenin bir insanın kendi hayatından bir parçayı hatırlatmasını…
Bir yazının okuyan kişiye:
“Ben de bunu düşünmüştüm ama söyleyememiştim.”
dedirtebilmesini…
Belki yazarlığın en güzel tarafı budur.
Hiç tanımadığınız bir insanın zihninde birkaç dakika yaşayabilmek.
Ardında Bir Cümle Bırakmak
Bir gün hepimiz bu dünyadan ayrılacağız.
Makamlar kalmayacak.
Paralar kalmayacak.
Günlük kavgaların çoğunun hiçbir anlamı kalmayacak.
Fakat bazen bir cümle kalabilir.
Bir şiir…
Bir kitap…
Bir düşünce…
İnsan öldükten yıllar sonra hiç tanımadığı biri onun yazdığı satırı okuyabilir.
Ve belki o cümlenin içerisinde kendisini bulabilir.
Benim yazıyla kurduğum bağın en güçlü taraflarından biri de bu.
Ölümsüzlük iddiası değil.
Unutulmamak arzusu da değil.
Sadece bu dünyadan geçerken birkaç anlamlı kelime bırakabilmek.
Belki bir insanın kalbine.
Belki bir kitabın sayfasına.
Belki internetin sonsuz gibi görünen hafızasına.
Ve günün sonunda biri bana:
“Özgür Mutlu olmak nedir?”
diye sorarsa uzun uzun anlatabilirim.
Ama belki bütün bu yazının özeti tek bir cümlede saklıdır:
Özgür Mutlu olmak; hayatın karşısında kaç kere yenilirsen yenil, anlatacak bir hikâyen kaldığı sürece kalemi yere bırakmamaktır.
---
Özgür Mutlu – Şiir Repertuvarı
Namlunun Ucunda Hayat
Tema: Hayat, ölüm, kader ve insanın kırılganlığı.
Yaşamla ölüm arasındaki ince çizgiyi, insanın dünyadaki geçiciliğini ve hayatın bir anda değişebilecek oluşunu ele alan şiir.
Ne Zaman Ölmeli İnsan?
Tema: Ölüm, yaşamın anlamı, hatıralar ve insanın geride bıraktıkları.
Ölümü fiziksel bir son olmaktan çıkarıp insanın umudu, sevgisi, hatıraları ve dünyadaki izi üzerinden sorgulayan şiir.
Zamanın Ötesinde Bir Yer
Tema: Zaman, kaçış, umut, yalnızlık ve insanın iç dünyası.
İnsanın dünyanın gürültüsünden uzaklaşıp kendi içinde kurduğu zamansız bir yere duyduğu özlemi anlatan şiir.
Dünya Bir Ağaç Gibidir
Tema: İnsan hayatı, zamanın geçişi, mevsimler ve fanilik.
Dünyayı bir ağaca, insanları ise onun yapraklarına benzeterek her insanın kendi baharını, yazını ve sonbaharını yaşadığını anlatan şiirsel düşünce.
---
Özgür Mutlu Şiir Dünyasının Ana Temaları
Hayat – Ölüm – Zaman – Yalnızlık – Kader – İnsan – Toplum – Mücadele – Umut – Geçmiş – Hatıralar – Vicdan – Sevgi – Kaybetmek – Yeniden Başlamak
Bu şiirlerin ortak noktasında ise tek bir şey vardır:
İnsan.
Çünkü bütün hikâyeler değişse de bütün şiirlerin sonunda yine insana dönüyoruz.
Hiç yorum yok
Yorum Gönder