Güneş Doğar mı Bilmem Sen Yanımda Yokken:
Yalnızlaştırılan Toplum ve Umudun Politikası
"Güneş doğar mı bilmem sen yanımda yokken" dizesi, ilk bakışta bireysel bir özlemin, romantik bir yoksunluğun, hatta melankolik bir kuşkucu ruh halinin ifadesi gibi görünür. Ancak bu cümleyi politik bir akıl ve sol perspektifle ele aldığımızda, estetik bir hüznün ötesine geçen, kapitalist modernitenin insanı sürüklediği derin bir ontolojik krize ve bu krizin yarattığı toplumsal felç haline ulaşırız. Burada adı konulmayan "sen", yalnızca bir sevgiliyi değil; dayanışmayı, kolektif hafızayı, kamusal alanı ve hepsinden öte "birlikte var olabilme" potansiyelini simgeler.
Bireyselleşme ve Atomize Edilmiş Toplum
Kapitalizmin neoliberal evresi, insanı toplumsal bir varlık olmaktan çıkarıp piyasanın acımasız kurallarına terk edilmiş atomize bir bireye dönüştürmeyi hedeftir. Bu süreçte "sen" ile aramıza çekilen duvarlar, aslında sermayenin bireyler arası bağları koparma stratejisinin bir yansımasıdır.
- Yalnızlaşma Politikası: İnsanlar yalnızlaştırıldıkça güçsüzleşir; güçsüzleştikçe sisteme daha çok bağımlı hale gelir.
- Geleceksizlik Algısı: "Güneşin doğup doğmayacağı"na dair duyulan kuşku, neoliberalizmin yarattığı kalıcı kriz ve belirsizlik ikliminin ruhsal izdüşümüdür.
- Dayanışmanın Tasfiyesi: Kolektif mücadele alanlarının daraltılması, bireyin sırtına yüklenen yalnızlık yükünü katbekat artırır.
Karanlığın Siyaseti ve Aydınlanma İhtiyacı
Siyasi sol gelenek, karanlığı yalnızca bir yokluk olarak değil, bilinçli olarak örülen bir hegemonyanın sonucu olarak görür. "Sen yanımda yokken" ifadesindeki yokluk, ezilenlerin bir araya gelerek kendi tarihlerini yazma iradesinden yoksun bırakılmalarına karşılık gelir.
"Kolektif bir özne olmaktan çıkarılan kitleler, doğanın ya da piyasanın görünmez ellerinin insafına terk edilir; oysa güneş ancak omuz omuza durduğumuzda, yani yan yana olduğumuzda doğar."
Sermayenin ve otoriter rejimlerin ürettiği karanlık, toplumu umutsuzluğa mahkum etmeyi amaçlar. Çünkü umutsuz insan, boyun eğmeye en yatkın insandır. Sol politikanın temel görevi, bu yapay umutsuzluğu kırmak ve "sen"i (yani halkı, sınıfı, dayanışmayı) yeniden merkeze koymaktır.
Umudun ve Mücadelenin Pratiği
Güneşin doğuşu mistik bir lütuf veya kendiliğinden gerçekleşecek bir doğa olayı değildir. Siyasi anlamda gün doğumu, ezilenlerin ayağa kalktığı, sömürü düzenine karşı ortak bir ses yükselttiği devrimci anlardır.
- Örgütlü Birliktelik: "Sen"in varlığı, ancak örgütlü bir toplumsal güçle anlam kazanır.
- Tarih Yapma Bilinci: Kaderciliğe karşı çıkarak geleceği kendi ellerimizle kurma iradesidir.
- Enternasyonal Dayanışma: Yalnızlık hissini yenen en büyük güç, sınırları aşan insanlık dayanışmasıdır.
Sonuç olarak; o "sen" yanımızda olduğunda, yani halk kendi kaderini eline aldığında ve kolektif akıl egemen olduğunda, karanlık ne kadar koyu olursa olsun şafak sökmesi kaçınılmazdır. Güneşin doğup doğmayacağı bizim sessizliğimize değil, yan yana durma direncimize bağlıdır.
Bu bağlamda, güncel toplumsal hareketlerin geleceği hakkında hangi alanı derinleştirmemizi istersiniz?
