Özgür Mutlu

Popüler Yayınlar

Yakın Dostlarımız Kediler: Hayvan Sevgisi ve Merhamet

Yakın Dostlarımız Kediler: Bir Avuç Sevgi, Bir Ömür Dostluk
Özgür Mutlu | Köşe Yazısı

Bir kedinin gözlerine hiç uzun uzun baktınız mı?

O gözlerin ardında saklanan korkuyu, sevgiyi, güven arayışını hiç düşündünüz mü? Bazen bir apartmanın merdivenlerinde, bazen yağmur altında bir otomobilin yanında, bazen de kalabalık bir sokağın en sessiz köşesinde karşımıza çıkarlar.
Kimi zaman açtırlar, kimi zaman üşümüşlerdir. Kimi zaman da yalnızca başlarını okşayacak şefkatli bir el ararlar.

Onlar bizim yakın dostlarımız, aynı dünyayı paylaştığımız sessiz komşularımızdır.

Bir Kedinin Dünyasında İnsan Olmak

İnsanlar birbirlerini makamlarına, paralarına, kıyafetlerine ve toplumdaki yerlerine göre değerlendirebilir. Oysa bir kedinin dünyasında bunların hiçbirinin önemi yoktur.

Bir kedinin gözünde zengin ya da fakir olmanızın bir anlamı yoktur. Onun için önemli olan, kendisine nasıl davrandığınızdır.

Güven verirseniz yaklaşır. Sevgi gösterirseniz zamanla size alışır. Korkutursanız uzaklaşır.

Kediler sevgilerini her zaman bizim beklediğimiz biçimde göstermezler. Bazen ayaklarımızın dibinde uyuyarak, bazen başlarını ellerimize sürterek, bazen de sessizce yanımızda oturarak varlıklarını hissettirirler.

İnsan bazen en büyük huzuru, hiçbir şey konuşmadan yanında duran küçücük bir canlıda bulur.

Belki de bu yüzden bir kediyle kurulan dostluk, kelimelere ihtiyaç duymayan en güzel bağlardan biridir.
Sokakların Sessiz Sakinleri

Türkiye'nin sokaklarında kediler yaşamın ayrılmaz bir parçasıdır.

İstanbul'un tarihî sokaklarından Anadolu'nun küçük mahallelerine kadar pek çok yerde onlarla karşılaşırız.

Bir esnafın kapısında uyuyan kedi, bir çocuğun okul dönüşünde sevdiği yavru, her sabah aynı pencerede bekleyen mahalle kedisi…

Onlar yalnızca sokaklarımızın değil, hatıralarımızın da bir parçasıdır.

Ancak bu güzel görüntülerin arkasında görmezden gelmememiz gereken bir gerçek vardır.

Sokakta yaşamak kolay değildir.

Soğuk kış gecelerinde sığınacak yer bulamayan, yazın kavurucu sıcağında susuz kalan, hastalandığında yardım isteyemeyen sayısız kedi vardır.

Birçoğu hastalıklarla, trafik kazalarıyla, açlıkla ve ne yazık ki insanların kötü davranışlarıyla karşı karşıya kalır.

Biz sıcak evlerimizde uyurken onlar bazen sabaha çıkabilmek için mücadele eder.

Bir an düşünelim.

Yağmurun altında titreyen küçücük bir yavru kedinin bizden ne beklentisi olabilir?

Bir saray mı? Bir servet mi?

Hayır.

Belki kuru bir köşe, biraz yiyecek ve güvenle kapatabileceği iki göz…

Merhamet Bir Tercih Değil, İnsanlık Sorumluluğudur

Bir toplumun gelişmişliği yalnızca yaptığı yollarla, yükselttiği binalarla ya da büyüttüğü ekonomisiyle ölçülmemelidir.

O toplumun çocuklara, yaşlılara, güçsüzlere ve kendisini savunamayan canlılara nasıl davrandığına da bakılmalıdır.

Çünkü merhamet, yalnızca sözlerle anlatılacak bir erdem değildir. Davranışlarla anlam kazanır.

Bir kediyi tekmelememek yeterli değildir. Onun yaşam hakkına saygı duymak, ihtiyaç duyduğunda yardım etmek ve kötü muameleye sessiz kalmamak da gerekir.

Üstelik hayvan sevgisi yalnızca mama vermekten ibaret değildir.

Kısırlaştırma çalışmalarını desteklemek, hasta hayvanların tedavi edilmesine yardımcı olmak, güvenli yaşam alanlarının korunmasını istemek ve çocuklara hayvanlara saygı göstermeyi öğretmek de bu sorumluluğun parçalarıdır.
Elbette herkesin evinde kedi beslemesi mümkün değildir. Kimisinin alerjisi vardır, kimisinin yaşam koşulları uygun değildir. Bazı insanlar da kedilerden korkabilir.

Ama bir canlıyı sevmek zorunda olmamak, ona zarar verme hakkı tanımaz.

Sevmeyen de yaşama hakkına saygı duymalıdır.

Gerçek medeniyet biraz da budur.

Çocuklara Bırakacağımız En Güzel Miras

Bir çocuğun sokaktaki bir kediye nasıl yaklaştığını izleyin.

Korkutmadan, zarar vermeden, onun da bir canlı olduğunu bilerek yaklaşıyorsa orada güzel bir eğitim vardır.

Çocuklar merhameti yalnızca kitaplardan öğrenmez.

Anne ve babalarının davranışlarından, sokakta gördüklerinden ve yetişkinlerin hayvanlara yaklaşımından da öğrenirler.

Bir baba çocuğunun elinden tutup susamış bir kediye su verdiğinde, aslında ona hayatı boyunca unutamayacağı bir ders vermiş olur.

Bir anne yavru bir kedinin canının da insanın canı gibi değerli olduğunu anlattığında, çocuğunun vicdanına bir tohum eker.

Ve o tohum büyür.

Bugün bir kediyi incitmemeyi öğrenen çocuk, yarın karşısındaki insanın acısına da daha duyarlı olabilir.

Çünkü merhamet paylaştıkça büyüyen bir değerdir.
Kediler Bize Ne Öğretiyor?

Kediler bazen sabrı öğretir.

Bir kedinin güvenini kazanmak için beklemek gerekir. Zorla sevemezsiniz, zorla dost olamazsınız.

Bazen sınırlarına saygı duymayı öğretirler.

İstemediğinde uzaklaşan bir kedi, sevginin sahip olmak değil, karşılıklı güven olduğunu hatırlatır.

Bazen de hayatın en basit mutluluklarını gösterirler.

Güneş alan bir pencere kenarı, sıcak bir battaniye, huzurlu bir uyku…

İnsanın ömür boyunca peşinden koştuğu huzuru, bir kedi küçücük bir köşede bulabilir.

Belki de onlardan öğreneceğimiz çok şey vardır.

Daha az hırs, daha çok huzur.

Daha az öfke, daha çok şefkat.

Daha az sahip olma isteği, daha çok paylaşma duygusu.

Bir Kap Su, Bir Avuç Mama, Bir Hayat

Hepimizin dünyayı tek başına değiştirmesi mümkün değil.

Ama bir canlının dünyasını değiştirebiliriz.

Kapımızın önüne temiz bir kap su koyabiliriz. Uygun bir yere mama bırakabiliriz. Yaralı bir hayvan gördüğümüzde belediyenin veterinerlik birimlerinden veya ilgili kuruluşlardan yardım isteyebiliriz.

Sokağımızdaki kedilerin güvenliğini gözetebilir, komşularımızla birlikte sorumlu ve düzenli bakım çalışmalarına destek olabiliriz.

Bunlar küçük şeyler gibi görünebilir.

Ama aç bir kedinin karnını doyurmak, susuz bir canlının suya ulaşmasını sağlamak ya da hasta bir yavrunun tedavi edilmesine aracılık etmek o canlı için bütün dünya demektir.

Unutmayalım, iyilik her zaman büyük imkânlar gerektirmez.

Bazen yalnızca fark etmek yeterlidir.
Son Söz: Bu Dünya Yalnızca Bizim Değil

İnsanoğlu yeryüzünü kendi mülkü gibi görmeye alıştı.

Şehirler kurduk, yollar yaptık, gökdelenler yükselttik. Doğanın ortasına sınırlar çizdik. Sonra da bizimle aynı dünyada yaşamaya çalışan canlıları zaman zaman birer sorun gibi görmeye başladık.

Oysa bu dünya yalnızca insanların değildir.

Bir ağacın dalındaki kuşun da, toprağın altında yaşayan karıncanın da, sokaklarımızda dolaşan kedilerin de bu hayatta bir yeri vardır.

Onların yaşamak için bizden izin almaya ihtiyacı yoktur.

Bizim yapmamız gereken, birlikte yaşamayı öğrenmektir.

Bir kedinin başını okşadığınızda, onun size güvenerek gözlerini kapattığı o anı düşünün.

Küçücük bir canlı, bütün savunmasızlığıyla size güveniyor.

İnsan o güveni boşa çıkarmamalı.

Çünkü asıl büyüklük, kendimizden güçsüz olanlara hükmetmekte değil, onları koruyabilmektedir.

Ve ben inanıyorum ki bir gün insanlığımızla gerçekten gurur duyacaksak, bunun nedenlerinden biri de sokaklarımızdaki o sessiz dostlarımızı korkmadan yaşayabilir hâle getirmemiz olacaktır.

Kediler bizden dünyayı istemiyor. Yalnızca bu dünyada kendilerine de bir yer bırakmamızı istiyorlar.

O hâlde bir soru soralım kendimize:

Bir kedinin gözlerinde güveni mi büyütüyoruz, yoksa korkuyu mu?

Cevabımız, nasıl insanlar olduğumuzu da anlatacaktır.

Özgür Mutlu

Yazar | Deneme ve Toplumsal Yaşam

Hiç yorum yok