Ne Zaman Ölmeli İnsan? Karanlıktan Sabaha Uzanan Bir Şiir | Özgür Mutlu
Ne zaman ölmeli insan?
Bir sabah ezanında mı,
bir akşamın kızıllığında mı,
yoksa kimsenin fark etmediği
sessiz bir gecede mi?
Ne zaman ölmeli insan?
Sevdiğinin gözlerinde
kendine yer bulamayınca mı,
cebinde son umudu,
dilinde yarım kalmış bir türkü varken mi?
Hayır…
İnsan,
bir çocuğun gülüşünü görmeden,
bir dostun omzuna başını koymadan,
yağmurdan sonra toprağın kokusunu
bir kez daha içine çekmeden ölmemeli.
İnsan,
“Bitti.” dediği yerden
bir yol daha çıktığını görmeden,
kendini terk edenlerin ardından
kendine dönmeyi öğrenmeden ölmemeli.
Çünkü bazı geceler
ölüm kadar ağırdır.
İnsan kendi sesini bile duyamaz bazen;
dünya üstüne üstüne gelir,
kapılar kapanır,
umut küçücük bir kıvılcıma döner.
Ama hiçbir gece
sabahı sonsuza dek tutamaz.
İnsan ölümü seçmemeli;
vakti geldiğinde
hayat zaten son sözünü söyler.
İnsana düşen,
o son sözü erkenden ölmek değil;
en karanlık gecede bile
sabaha bir neden bırakmaktır.
Bir dost sesi,
yarım kalmış bir sevda,
henüz söylenmemiş bir söz,
belki de yalnızca
yarının ne getireceğini merak etmek…
Ne zaman ölmeli insan?
Bilmiyorum…
Belki vakti geldiğinde,
hayat son cümlesini
kendi yazdığında.
Ama insan,
kendi hikâyesinin ortasında
kalemi masaya bırakmamalı.
Çünkü bazen
“Artık bitti.” dediğin yerde
yeni bir yol başlar.
Bazen insan,
karanlığın tam ortasında
kendi sabahını bulur.
Ve bazen
en güzel cümle,
tam da
“Artık yazamam.”
dediğin yerden sonra başlar.
— Özgür Mutlu
Hiç yorum yok
Yorum Gönder